روغن مورینگا

روغن مورینگا از دانه های درخت مورینگا که درختی کوچک بومی هیمالیا است، استخراج می شود. تقریباً تمام قسمت‌های درخت مورینگا، از جمله دانه‌ها، ریشه‌ها، پوست، گل‌ها و برگ‌ها را می‌توان برای مصارف غذایی، صنعتی یا دارویی استفاده کرد. از این رو گاهی از آن به عنوان «درخت معجزه» یاد می شود. به دلیل شکل غلاف های بذر آن به «درخت طبل» نیز معروف است.

دانه های مورینگا دارای محتوای روغن بالایی هستند و حاوی ترکیبات غذایی مختلفی از جمله چربی های تک غیراشباع، پروتئین ها، استرول ها و توکوفرول ها هستند. روغن مورینگا از طریق فرآیندهای صنعتی مختلف از جمله استخراج با حلال و پرس سرد تولید می شود. می توان از آن به عنوان اسانس و روغن خوراکی استفاده کرد. همچنین به عنوان یک ماده در محصولات مراقبت از مو و پوست استفاده می شود.

روغن مورینگا روغنی ملایم و زرد کم رنگ است که خشک نمی شود و دارای طعم و مزه آجیلی است. محتوای روغن در دانه های مورینگا تقریباً 40 درصد وزنی است. در سال‌های اخیر مطالعات زیادی بر روی ترکیب اسیدهای چرب روغن مورینگا انجام شده است، و اگرچه تغییراتی در داده‌های تشخیص اسیدهای چرب به دلیل تفاوت در تکنیک‌های تحلیلی و منابع نمونه وجود دارد، به طور کلی، محتوای اسید اولئیک در روغن مورینگا می‌تواند از 62 درصد متغیر باشد. به 78 درصد هنگامی که تمام اسیدهای چرب غیر اشباع با هم ترکیب شوند، کل محتوای اسیدهای چرب غیراشباع بسیار بیشتر از 80٪ است. این نشان می دهد که روغن مورینگا دارای محتوای بالایی از اسیدهای چرب غیراشباع است. علاوه بر این، محتوای اسید دوکوسانوئیک، همچنین به عنوان اسید بهنیک، که در نامگذاری روغن مورینگا تأثیر دارد، نسبتاً بالا و در حدود 4 تا 8 درصد است.

به دلیل شباهت آن در ترکیب اسیدهای چرب به روغن زیتون، به ویژه از نظر محتوای اسید اولئیک. روغن مورینگا در صورت استفاده به عنوان روغن خوراکی با روغن زیتون و روغن کاملیا مقایسه می شود. این روغن به همراه روغن زیتون و روغن کاملیا به عنوان یکی از سه روغن خوراکی مرغوب و سالم محسوب می شود. اگر ویژگی برتر روغن مورینگا در مقایسه با دو روغن دیگر وجود داشته باشد، سطح اشباع بالاتر آن و همچنین توانایی آن در مقاومت در برابر سرخ شدن در دمای بالا و مقاومت در برابر فساد است. البته روغن مورینگا نیز به طور قابل توجهی گرانتر از دو روغن دیگر است.